Herkesin yığınla arkadaşı
olabilir ama yığınla dostu olamaz bence. Çünkü dost özel olmalı öyle bir sürü
değil 3-5 tane falan en fazla.. Hastayım dediğinde geçmiş olsun demez, koşar
yanına gelir, canım sıkkın dediğinde kolundan tutup dışarı çıkarır, senle ağlar
senle güler..
Dün çok sevdiğim Zeynebimle konuştum.. nasıl özlemişim..
Üniversite boyunca 4 yıl aynı evde kaldık bi kere sesli kavga ettiğimizi, saç
başa olduğumuzu hatırlamam.. Bi de anılarımız.. Hala gülerek "ne güzeldi
yaa o günler, keşke yeniden o günlere dönebilsek" diye bahsederiz..
Düşündüm de ne uyumlu bir dostluğumuz varmış yaa.. O kadar çok maceramız var
ki.. Bunlardan birazı;
İncilipınar pikniklerimiz.. iki büyük boy cips, meyve suyu,
bisküviler, 2 browni intense(hastasıydık) ve suyumuzu(hemen oha deme, hepsini
bitiremiyoduk :) yolumuzun üzerindeki marketlerden tedarik edip, doğruuu
pikniğe incilipınara..:) En büyük ağacı kapar onun altında oturup pikniğimizi
yapardık.. Orası bizim yerimiz ilan edip bizden önce oraya oturanlara pis pis
bakıp kızmalara kadar abartmıştık olayı..:)
Candoğan günlerimiz.. Bir çay bahçesi
gibi, bahçesi süs havuzu olan bir park Candoğan Parkı; ama bizim için daha çok
şey ifade ediyor..:) Her gün oraya gidip türk kahvesi içmek mi dersiniz, fal
bakmak için o kahveyi kapatayım derken masa örtüsüne kahve dökmek mi dersiniz
yoksa Zeynebime fal bakarken kendimi kaybedip yan masaların bize bakıp bakıp
gülmesi mi..:) (Hiç Türk kahvesi sevmeyen Zeynebimi de kahve delisi yaptım ya
korkulur benden..)
Hiç tanımadığımız fanatik
Fenerbahçeli bir grupla Isparta- Davraz'a kayak yapmaya gitmemiz.. (Cesarete
bak) Bir face duyurusunda gezi olduğunu görmiştük, tabi benim fanatik FB'li
Zeynebim rahat durur mu, durmaaz! hemen başladı: "Biz de gidelim
miiii?" Peki ben rahat durur muyum asla!
Gidelim tabi dememle, kendimi sabahın 4'ünde
fanatik Fenerbahçeli bir grupla gün ağarmadan bir otobüste bulmam bir oldu..
İşin ucunda bilmediğim yerleri görmek ve gezmek varsa; ben varım. İyi ki de
gitmişiz, iyi ki de bir çılgınlık yapmışız ne güzel bir macera yaşadık ve çok
da güzel kaydık..Telesiyej keyfini de unutmayalım.
Canımız
sıkılınca kalkıp Aydın'a gitmekten, Zeynebimi tutup kolundan İzmir'e getirmeme
kadar daha o kadar çok güzel anımız var ki..
Güzel dostluklar kurmak ve dostlarımızdan ayrılmamak
dileğiyle.. Şimdilik bu kadar hepinizi yanaklarınızdan mıncırıyorum.. :)
